Artykuł | Dr n. med. Emilia Szumińska-Napiontek
Zakażenia układu moczowego są częstym problemem zdrowotnym wieku dziecięcego.
U starszych dzieci objawiają się najczęściej bólem i pieczeniem przy siusianiu oraz częstym oddawaniem moczu, często towarzyszą temu bóle brzucha i podbrzusza. Dzieci, które wcześniej w pełni kontrolowały oddawanie moczu mogą ponownie zacząć moczyć się w nocy. Małe dzieci mają mniej charakterystyczne objawy infekcji dróg moczowych. Najczęściej jest to gorączka, często wysoka, „bez przyczyny” – zwykle ani rodzice ani badający lekarz nie widzą zdrowotnego uzasadnienia podwyższonej ciepłoty ciała. Zdarza się, że zanim zostanie postawione prawidłowe rozpoznanie, dziecko przebywa kilkakrotnie incydenty stanów gorączkowych. Jeśli infekcja dróg moczowych u niemowlęcia trwa dłużej, dziecko może stracić apetyt, gorzej przybierać na wadze, lub mieć niedokrwistość.
Rozpoznanie można postawić na podstawie objawów klinicznych oraz badania ogólnego moczu i posiewu moczu. W przypadku potwierdzenia rozpoznania należy natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie. U dzieci, szczególnie małych, poniżej drugiego roku życia może stosunkowo łatwo dojść do uogólnienia zakażenia. Wtedy proces zapalny obejmuje również nerki (ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek),
a nawet inne narządy wewnętrzne (posocznica odnerkowa – urospesa). Intensywność i okres leczenia choroby jest różny, w zależności od nasilenia objawów, zmian w moczu i wieku dziecka, ale zaniechanie właściwej terapii może mieć poważne konsekwencje zdrowotne, aż do przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek,
a nawet przewlekłej niewydolności nerek włącznie (tzw. przewlekła choroba nerkowa).
W przypadku wystąpienia infekcji dróg moczowych należy wykonać badanie USG brzucha. U niektórych dzieci, tj. w przypadku nieprawidłowego wyniku USG lub, jeśli zakażenie wystąpiło u małego dziecka, szczególnie u chłopca lub, jeśli infekcje się powtarzają, badania należy poszerzyć o wykonanie cystouretrografii mikcyjnej. Jest to badanie rentgenowskie, dzięki któremu można rozpoznać obecność odpływów pęcherzowo-moczowodowych (tzw. refluksy). Jest to wada wrodzona lub nabyta
(z powodu częstych infekcji dróg moczowych) i sprzyjająca ich nawrotom. Polega na cofaniu się moczu z pęcherza moczowego do moczowodów i nerek, i nieleczona może doprowadzić do nieodwracalnego uszkodzenia nerek i ich niewydolności. Leczenie,
w zależności od stopnia zawansowania wady, może być zachowawcze (długotrwałe podawanie leków odkażających układ moczowy) lub operacyjne.
Zakażenie układu moczowego może być leczone przez lekarza pediatrę, ale
w przypadku nawrotów lub powikłań dziecko powinno być pod opieką nefrologa dziecięcego. |
|
